Basisarts bij VNN: ‘De complexiteit boeit me’

‘Na mijn studie geneeskunde ben ik in het Martiniziekenhuis in Groningen op de afdeling Neurologie gaan werken. Ik was van plan om me daarin te specialiseren, maar dat kon niet meteen. In de tussentijd kwam ik VNN tegen, die optie had ik niet eerder overwogen. De verslavingszorg leek me leerzaam en breed, ook omdat er zowel psychiatrie als somatiek bij komt kijken; dat kom je niet op veel plekken tegen.’

Bijzondere verhalen en complexe puzzels

‘Ik begon als basisarts bij de polikliniek. Het beviel zo goed dat ik al snel besloot dat ik de opleiding tot verslavingsarts wilde doen. Wat me vooral greep was de cliëntenpopulatie. Je komt dicht bij de mensen en hoort bijzondere verhalen. In de verslavingszorg werk je vaak met mensen die in het dagelijks leven minder makkelijk praten over hun problematiek. Contact maken en je cliënt écht leren kennen is de eerste stap – en een noodzakelijke. Dat is ook de reden dat de intakefase hier veel langer is dan ik gewend was.

Ook de complexiteit boeit me. Elke cliënt brengt weer een eigen complexe puzzel mee. De problematiek is zowel lichamelijk als maatschappelijk en sociaal. Het zit er niet alleen in hoe de middelen en de medicijnen precies werken. Ik vind het leuk om echt met de mens als totaalplaatje bezig te zijn en te kijken hoe je toch verandering kunt bereiken.’

Multidisciplinaire teams en expertise delen

‘Als basisarts werk je onder supervisie van een verslavingsarts. Je kijkt op veel plekken mee, dat is heel leerzaam. Je wordt regelmatig door collega's gevraagd om mee te denken.  Door het multidisciplinaire karakter van het team doe je snel meer vaardigheden en kennis op; je werkt met psychologen, agogen, verpleegkundigen, etcetera.

In het contact met naasten en huisartsen kan ik mijn kennis over verslaving delen en hen handvaten geven. Dat brengt rust.’

Succesverhalen

'In de verslavingszorg maak je veel succesverhalen mee. Dat is anders dan in een ziekenhuis, waar je bijvoorbeeld steeds dezelfde patiënt ziet voor een longontsteking, maar die niet stopt met roken. We zien hier cliënten die verandering willen. Op de poli komen bijvoorbeeld mensen die 10 jaar verslaafd zijn geweest aan slaapmiddelen en stukje bij beetje weer regie over hun leven terugkrijgen. Het is heel mooi om zo dicht bij zo'n herstelervaring te staan.’

Een waardevolle ervaring

‘De verslavingszorg is ontzettend breed en leerzaam. Ik ben blij dat deze sector nu meer aandacht krijgt in de studieperiode. Ook als je uiteindelijk geen verslavingsarts wilt worden is werken als basisarts bij VNN een waardevolle ervaring. Er is een grote groep mensen die met verslaving kampt. Die kom je ook op andere plekken tegen in je carrière, zoals bijvoorbeeld in het ziekenhuis. Ook als je uiteindelijk meer richting de GGZ, revalidatie of sociale geneeskunde gaat. Of als huisarts. Hoe je je ook specialiseert, het is nuttig om meer oog te hebben voor verslavingsproblematiek. Je hebt meer handvatten om verandering in te zetten en krijgt meer signalen mee.

Als je lange gesprekken en het sociale aspect in de geneeskunde leuk vindt, dan kun je heel veel leren als basisarts in de verslavingszorg. Als je houdt van snel veel patiënten zien en hup, iedereen snel en effectief helpen – dan is dit wellicht niet helemaal de plek. In de verslavingszorg is tijd nodig: in plaats van snel actie te ondernemen is het belangrijk om rust te brengen in de situatie. Dat past heel goed bij mij. Ik zie mezelf dit nog heel lang doen.’