Het verhaal van Ruben

Met de handen op de rug 

De verslavingszorg heeft Ruben altijd getrokken. In 2011 moet hij nog één stage lopen om zijn opleiding verpleegkunde af te ronden en daarvoor gaat hij op zoek bij VNN. Er is een stagevacature op een beschermd wonen-locatie, maar die verloopt bijna, tijd voor een brief is er niet. Op de bonnefooi gaat hij naar de woonlocatie, waar hij manager Martje treft. Ze voeren ter plekke een sollicitatiegesprek en hij wordt aangenomen.  

“In het begin had ik geen idee waar ik mee bezig was. Gaandeweg heb ik een beeld gevormd van hoe ik wil zijn als verpleegkundige en eigenlijk als medewerker bij VNN in het algemeen. Ik heb zoveel geleerd op die woonlocatie. Over de ontwikkeling van verslaving, die zo anders is dan ik aanvankelijk dacht. Verslaving is heel breed en divers, vaak transgenerationeel of bijvoorbeeld traumagerelateerd. Het kan iedereen overkomen.” 

“Ook mijn manier van werken werd anders; ik ging van overnemen, wat ik als verpleegkundige had geleerd, naar motiveren. Zorg verlenen met de handen op de rug. Het is belangrijk om de kern van de verslaving te achterhalen. En dan vervolgens samen, met een oplossingsgerichte aanpak, toe te werken naar herstel. Dankzij de ‘oude rotten in het vak’ heb ik van alles geleerd dat niet in de theorieboeken te vinden is.” 

Uit de comfortzone 

Als zijn manager er niet was geweest, zat Ruben misschien nog steeds als verpleegkundige op de woonlocatie in Hoogezand. Maar zij duwde hem uit zijn comfortzone en stimuleerde hem om verder te kijken en te reflecteren. “Ik heb op verschillende plekken meegelopen of ingevallen bij ziekte, om een breder beeld te krijgen. Van straatprostitutie toen nog, tot de heroïnebehandelunit, van klinieken tot andere woonlocaties. Eigenlijk heeft ze me gecontroleerd voor de leeuwen gegooid.” 

Ruben ontdekt steeds meer zijn eigen kwaliteiten en interesses. Zijn kracht blijkt te liggen in het optimaliseren van processen én het verbinden van collega’s. Zorgen voor samenhang tussen protocollen en de praktijk, of juist teams dichter bij elkaar brengen. Als wooncoördinator begeleidt hij de omslag van wet house naar dry house in Emmen en als covid toeslaat, richt hij zich op als coördinator van het vaccinatieprogramma.  

“Daarna heb ik de opleiding management in de zorg gedaan. Ik overwoog nog een zorginhoudelijke verdieping, maar ik merkte ook dat ik verandering en verbetering wilde. En ik wil waarmaken wat ik roep. Toen ik de kans kreeg om als manager aan de slag te gaan heb ik dat met beide handen aangegrepen.” 

Iedereen doet mee 

Als manager blijft Ruben dicht bij wat hij in zijn eerste maanden bij VNN heeft geleerd: iedereen is gelijk. Ook als medewerker sta je naast je cliënt en naast je collega’s. Hij besteedt in het bijzonder aandacht aan het leren kennen van elkaars krachten en valkuilen. Door de kwaliteiten te zien van zijn collega’s, richt hij het team daar op in. Dat zorgt voor sterke onderlinge verbinding en een veilige werkomgeving. Een belangrijk speerpunt, zeker in de outreachende zorg. 

Werken de verslavingszorg heeft voor Ruben bijgedragen aan persoonlijke en professionele groei. Daarin heeft hij nog steeds het contact met de werkvloer nodig. De combinatie tussen management en af en toe stiekem bijspringen maken dat hij stevig staat in zijn functie en dat hij na meer dan 15 jaar nog volop plezier heeft in zijn werk.  

“Het mooie van VNN is dat er ruimte is voor je ontwikkeling, waar je ook staat in de organisatie. Iedereen mag meedoen; als je als stagiair een goed idee hebt, krijg je de ruimte om daar iets mee te doen. Als je aanklopt met ambitie, wordt er naar je geluisterd.”